Dante Alighieri

Tanto gentile e tanto onesta pare

Tanto gentile e tanto onesta pare
la donna mia quand’ella altrui saluta,
ch’ogne lingua deven tremando muta,
e li occhi no l’ardiscon di guardare.

Ella si va, sentendosi laudare,
benignamente d’umiltà vestuta;
e par che sia una cosa venuta
da cielo in terra a miracol mostrare.

Mostrasi sì piacente a chi la mira,
che dà per li occhi una dolcezza al core,
che ’ntender no la può chi no la prova:


e par che della sua labbia si mova
un spirito soave pien d’amore,
che va dicendo all’anima: Sospira.
Quam decora et quam veneranda paret,
cum Beatrix stans alios salutat!
Nam favent linguis oculisque numquam
 conspicere audent.

Cum movet sese cumulata laude,
non abest umquam species benigna,
haud secus quam si dea grata nobis
 mira doceret.

Tam venusta est frons ut agat videntem
suaviter mulcens animumque tangat;
cuius affectus socius mihi sit
 quisque peritus.

Aura, ni fallor, labiis relictis
spiritu dulci comitata fertur;
visit huc illuc memorans: «anhela
 suspiciens me».