万葉集

131

……夏草の 思ひ萎えて 偲ふらむ
妹が門見む なびけこの山
Sollicito certe coniunx mea languet amore,
 solis ut aestivi viribus herba sitit;
cedite vos, montes, ac tollite saxa inimica,
 ut liceat nobis mox revenire domum!

3671

ぬばたまの 夜渡る月に あらませば
家なる妹に 逢ひて来ましを
Fratris per tenebras nocturnas luce recepta
 tam leviter ferri, clara Diana, soles.
Si peterem uxorem vestro per inania curru,
 exigua possem rursus adire via.

370

雨降らず との曇る夜の しめじめと
恋ひつつ居りき 君待ちがてり
Imber de nebulis se nondum rupit aquosis
 auraque per tenebras uvida pressit humum;
flumine suffuso lacrimarum solus amaro
 corpus sternebam victus amore tui.